بسم الله النور
سلام.
به اولین پست «مشکات نور» خوش آمدی.
قرار است اینجا آهسته بخوانیم، عمیق فکر کنیم، و نور را لابهلای کلمات پیدا کنیم.
نام وبلاگمان از آیهای آشنا آمده؛ آیهای که خدا در آن خودش را «نور» نامیده است.
بیا با همین آیه شروع کنیم…
«اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ…»
سوره نور، آیه ۳۵
«خدا نور آسمانها و زمین است. مَثَل نور او چون چراغدانی است که در آن چراغی باشد…»
چرا خدا خودش را «نور» نامید؟
نور تنها چیزی است که با دیدنش، خودِ دیدهور را یادت میآید.
انگار خدا میگوید: من را نه با چشم، که با دل باید دید.
«مشکات» یعنی چراغدان.
جایگاهی که چراغ را در خود نگه میدارد تا نور پخش شود.
اسم وبلاگ ما هم از همین جا آمده.
قرار است اینجا یک چراغدان کوچک باشیم برای نور خدا.
این نور چطور به دل ما میرسد؟
با یک آیه، با یک شعر، با یک لحظه سکوت.
گاهی نور در یک بیت حافظ میآید، گاهی در سجدهٔ آخر شب.
.
مولانای عزیز در نینامه میگوید:
تو نوری و تو نوری و تو نوری
که در ظلمت نماندهام صبوری
یعنی:
تو خود نوری، و این همه نور را به ما هم میرسانی.
و من در این شبِ دوری از تو، بیقرارم…
🤍خدایا،
چراغ دلمان را به نور خودت روشن نگه دار.
و ما را از تاریکیها به سوی روشنایی رهنمون باش.
قرار نیست اینجا عالم شویم؛ قرار است آرام شویم.
یا شاید هم یاد بگیریم چطور در طوفانها، چراغی روشن نگه داریم.
از این به بعد، گاهی یک آیه، گاهی یک شعر، گاهی یک سکوت معنوی را اینجا با هم خواهیم خواند.
اگر دلت برای یک لحظه آرامش تنگ شده بود، اینجا جای توست.
نور در دلت پایدار… 🌿
