شهیدسعید‌قهاری : 

واحد اندازه گیریِ شرفِ ما 

جونِ مونه ، نه دلار …

 

🎞 #پیشمرگ ؛ قشنگگگ انرژی آدم و سرحال میاره انقدررر که هیجان داره! 

 

سکانس به سکانس خون دلها و حرص و غیرتی که سربازای وطن به ایران دارن و میشه توش چشید و کیف کرد 👌🏻

برعکس محتواهای زرد نمایش خانگی‌ خییییلی خوب و پر مغز و پر از اقتدار بود :))) 

منکه نمیدونم اگه این فیلما نبود چطوری با شخصیت ِدلاور امثال ِ #شهیدسعیدقهاری آشنا میشدم 🥲

 

” نثارروح‌پر‌فتوح‌شون‌صلوات “

گاهی می‌نشینی و حساب می‌کنی.
نه حساب دخل و خرج دنیا.
حساب کارهایی که کرده‌ای.
حساب روزهایی که رفته‌اند.
حساب شب‌هایی که بی‌خدا صبح شده‌اند.

و بعد…
یکباره سنگینی همه چیز می‌آید روی شانه‌ات.
یک لحظه می‌بینی چقدر اشتباه کرده‌ای.
چقدر زمین خورده‌ای.
چقدر از راه دور شده‌ای.

آن وقت است که دلت می‌خواهد بدوی، پنهان شوی، بروی جایی که کسی تو را نبیند.
اما یک سؤال توی ذهنت می‌ماند:
کجا بروم که او نباشد؟
کدام گناه را بی‌او ببخشم؟

«فَوَعِزَّتِكَ ما أَجِدُ لِذُنُوبِى سِواكَ غافِراً»

به عزتت قسم…
به بزرگی‌ات سوگند…
برای گناهانم جز تو بخشنده‌ای نمی‌یابم.

نه پنهان می‌کنم، نه انکار، نه بهانه.
گناه کرده‌ام. بله.
اما می‌دانم فقط تو می‌بخشی.
می‌دانم دستِ بخشش فقط دست توست.
می‌دانم اگر تو نبخشی، کسی نیست.

این را کسی گفته که خسته شده.
خسته از فرار، خسته از پنهان‌کاری، خسته از تکرار.
کسی که فهمیده هیچ‌جا جز خانه او امن نیست.
کسی که فهمیده هیچ‌کس جز او آغوش باز نمی‌کند.

و حالا آمده.
با همان دست‌های خالی.
با همان چشم‌های خیس.
با همان دل شکسته.

ایستاده جلوی در و می‌گوید:
«خدایا…
تو خودت می‌دانی.
همه چیز را می‌دانی.
هیچ‌کس جز تو نیست که مرا بخواهد با این همه زشتی.
هیچ‌کس جز تو نیست که نگاهم کند و رویم را زمین نندازد.
هیچ‌کس جز تو نیست که بگوید: بیا.»

بعضی وقت‌ها آدم از بس گناه می‌کند،
یادش می‌رود که خدا بخشنده است.
یادش می‌رود که او رحمتش از همه چیز بیشتر است.
یادش می‌رود که در خانه‌اش همیشه باز است.

اما نه…
او خودش گفته: «من نزدیکم.»
خودش گفته: «بخوانید مرا تا اجابت کنم.»
خودش گفته: «اگر بیایید به سمت من، می‌آیم به سمت شما.»

حالا تو…
با هر چه گناه،
با هر چه سیاهی،
با هر چه زمین خوردن…

همین حالا،
دستت را بگذار روی سینه‌ات،
و با تمام وجود بگو:

«خدایا… به عزتت قسم…
برای گناهانم جز تو بخشنده‌ای نمی‌یابم.
پس خودت ببخش.
خودت بپوشان.
خودت نجاتم بده.»

و بعد…
بعد از این حرف‌ها،
یک نفس عمیق بکش.
چون او دارد می‌بخشد.
همین حالا.
همین لحظه.
با همه مهربانی‌اش.

برای آن لحظه‌هایی که می‌خواهی برگردی اما خجالت می‌کشی…
برای تو که می‌دانی فقط او می‌ماند…

عَجِبْتُ لِعَامِرِ دَارِ الْفَنَاءِ وَ تَارِکِ دَارِ الْبَقَاءِ

در شگفتم از کسی که خانه‌ی فانی را آباد می‌کند

و خانه‌ی باقی را رها می‌کند.

 

این را امام علی(ع) گفته.

کسی که هیچ چیز را بی‌حکمت نمی‌گوید.

کسی که دنیا را از پشت و رو دیده.

کسی که با دو دست کفن دوخته و از این دنیا رفته.

 

واقعاً عجیب است آدم.

این همه می‌دود برای خانه‌ای که یک روز خالی می‌شود.

این همه جمع می‌کند برای سفره‌ای که یک روز جمع می‌شود.

این همه می‌بندد دل به کسانی که یک روز می‌روند.

 

اما خانه‌ی باقی…

آن جا که ماندنی است،

آن جا که نور است،

آن جا که خدا خودش منتظر است…

 

وا مانده.خراب. بی‌صاحب.

 

بعضی وقت‌ها آدم از خودش می‌پرسد:

چقدر برای این خانه سرمایه گذاشتم؟

چقدر برای آن دنیا؟

چقدر برای امروز؟

چقدر برای فردایی که دیگر تمام نمی‌شود؟

 

خانه‌ی فانی را آباد می‌کنیم

اما فراموش می‌کنیم

ما در این خانه مستأجریم.

صاحبخانه جای دیگریست.

 

امیر المومنین علی (ع) تعجب کرده.

از ما.

از من و تو.

از این همه غفلت.

از این همه دویدن بی‌مقصد.

از این همه ساختن روی شن‌های روان.

 

و من…

من از خودم تعجب می‌کنم.

که می‌دانم می‌روم

اما باز هم برای نماندن می‌دوم.

 

خدایا…

خانه‌ی باقی ما را آباد کن.

به نور خودت.

به رحمت خودت.

به نگاه خودت.

 

و نگذار فریب این خانه‌ی فانی را بخوریم.

که هر چه هست، می‌گذرد.

و هر چه تو هستی، می‌ماند.

اللّهُمَّ بَلِّغ مَوْلانَا الْإمامَ الْهادِيَ الْمَهْدِيَّ

صَلَواتُ اللهِ عَلَيْهِ
عَنْ جَميعِ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ…

 

ای منتظر غمگین مشو قدری تحمل بیشتر
گردی به پا شد در افق گویی سواری می‌رسد

 

می‌دانی یعنی چه؟
یعنی همین حالا،
همین جایی که نشسته‌ای و دلت گرفته،
همین وقتی که خسته شده‌ای از این همه تاریکی،
یک نفر دارد می‌آید.

نه یک نفر…
یک دنیا نور.
یک دنیا عدالت.
یک دنیا امید.

 

دعای عهد را که می‌خوانی.
هر صبح،
پیش از آنکه خورشید بزند به صورت روز،
داری یک قرار می‌گذاری.
یک قرار با صاحب زمان.
یک عهد که «ما هستیم تا تو بیایی.»

 

گردی به پا شد در افق…
غبار که بلند می‌شود، نشانه آمدن است.
تاریکی که به هم می‌ریزد، نشانه روشنایی است.
دنیا که بی‌قرار می‌شود، نشانه رسیدن است.

پس غمگین نباش.
غمگین مکن دل منتظر را.
تحمل کن.
کمی بیشتر.
چند صباحی.
چند شبی.
چند بهاری.

چون سواری می‌رسد.
از افق.
از راه.
از همان جایی که خدا وعده داده.

 

اللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَج
و اجْعَلْنا مِنْ أَعْوانِهِ وَ أَنْصارِهِ
یا أَرْحَمَ الرَّاحِمین

 

می‌آید.
آن قدر یقین داشته باش که انگار می‌بینی‌اش.
و صبر کن.
صبری که از جنس انتظار است.
انتظاری که از جنس عبادت.

چیزهایی ازت گرفته می‌شود.

آنقدر که دلت می‌خواهد بنشینی و زار بزنی.

آنقدر که فکر کنی دنیا به آخر رسیده.

آنقدر که با خودت بگویی «چرا من؟»

اما یک آیه هست که آرامت می‌کند.

یک پیام است از طرف کسی که هیچ‌وقت خلف وعده نمی‌کند.

 

يُؤْتِكُمْ خَيْرًا مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ,
فرو افتادن در مقابل خدا تنها راه برخاستن است..

_انفال۷۰🌱

 

خدا می‌گوید:

به شما چیزی می‌دهم که بهتر است از آنچه از شما گرفته شد.

یعنی هر چه رفت، به جایش چیزی می‌آید.

هر چه شکست، جایش چیزی ساخته می‌شود.

هر چه تمام شد، چیزی تازه شروع می‌شود.

هر چه گرفتند، چیزی بهترش را خدا می‌دهد.

اگر صبر کنی.

اگر نبندی دلت را به رفتنش.

اگر بدانی او بهتر می‌دهد.

اگر باور کنی که «خیر» پیش اوست.

اما یک شرط دارد.

یک راه.

یک تنها راه.

 

«فرو افتادن در مقابل خدا تنها راه برخاستن است»

هر چه بیشتر برای خودت بایستی، بیشتر زمین می‌خوری.

هر چه بیشتر تکیه کنی به خودت، بیشتر می‌شکنی.

هر چه بیشتر فکر کنی خودت می‌توانی، بیشتر می‌مانی.

 

اما وقتی افتادی پیش او…

وقتی گفتی «خدایا، من که هیچم، تو همه‌ای»…

وقتی تسلیم شدی…

آن وقت است که بلند می‌شوی.

آن وقت است که دستت را می‌گیرد.

آن وقت است که جایش چیز بهتر را می‌دهد.

آن وقت است که می‌بینی رفتن‌ها، برای آمدن‌های بهتر بوده.

 

خدایا…

هر چه گرفته‌ای، به جایش خودت را به ما بده.

که از هر چه تو بدهی، تو خودت بهتر.