چیزهایی ازت گرفته می‌شود.

آنقدر که دلت می‌خواهد بنشینی و زار بزنی.

آنقدر که فکر کنی دنیا به آخر رسیده.

آنقدر که با خودت بگویی «چرا من؟»

اما یک آیه هست که آرامت می‌کند.

یک پیام است از طرف کسی که هیچ‌وقت خلف وعده نمی‌کند.

 

يُؤْتِكُمْ خَيْرًا مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ,
فرو افتادن در مقابل خدا تنها راه برخاستن است..

_انفال۷۰🌱

 

خدا می‌گوید:

به شما چیزی می‌دهم که بهتر است از آنچه از شما گرفته شد.

یعنی هر چه رفت، به جایش چیزی می‌آید.

هر چه شکست، جایش چیزی ساخته می‌شود.

هر چه تمام شد، چیزی تازه شروع می‌شود.

هر چه گرفتند، چیزی بهترش را خدا می‌دهد.

اگر صبر کنی.

اگر نبندی دلت را به رفتنش.

اگر بدانی او بهتر می‌دهد.

اگر باور کنی که «خیر» پیش اوست.

اما یک شرط دارد.

یک راه.

یک تنها راه.

 

«فرو افتادن در مقابل خدا تنها راه برخاستن است»

هر چه بیشتر برای خودت بایستی، بیشتر زمین می‌خوری.

هر چه بیشتر تکیه کنی به خودت، بیشتر می‌شکنی.

هر چه بیشتر فکر کنی خودت می‌توانی، بیشتر می‌مانی.

 

اما وقتی افتادی پیش او…

وقتی گفتی «خدایا، من که هیچم، تو همه‌ای»…

وقتی تسلیم شدی…

آن وقت است که بلند می‌شوی.

آن وقت است که دستت را می‌گیرد.

آن وقت است که جایش چیز بهتر را می‌دهد.

آن وقت است که می‌بینی رفتن‌ها، برای آمدن‌های بهتر بوده.

 

خدایا…

هر چه گرفته‌ای، به جایش خودت را به ما بده.

که از هر چه تو بدهی، تو خودت بهتر.