عَجِبْتُ لِعَامِرِ دَارِ الْفَنَاءِ وَ تَارِکِ دَارِ الْبَقَاءِ
در شگفتم از کسی که خانه‌ی فانی را آباد می‌کند
و خانه‌ی باقی را رها می‌کند.
این را امام علی(ع) گفته.
کسی که هیچ چیز را بی‌حکمت نمی‌گوید.
کسی که دنیا را از پشت و رو دیده.
کسی که با دو دست کفن دوخته و از این دنیا رفته.
واقعاً عجیب است آدم.
این همه می‌دود برای خانه‌ای که یک روز خالی می‌شود.
این همه جمع می‌کند برای سفره‌ای که یک روز جمع می‌شود.
این همه می‌بندد دل به کسانی که یک روز می‌روند.
اما خانه‌ی باقی…
آن جا که ماندنی است،
آن جا که نور است،
آن جا که خدا خودش منتظر است…
وا مانده.خراب. بی‌صاحب.
بعضی وقت‌ها آدم از خودش می‌پرسد:
چقدر برای این خانه سرمایه گذاشتم؟
چقدر برای آن دنیا؟
چقدر برای امروز؟
چقدر برای فردایی که دیگر تمام نمی‌شود؟
خانه‌ی فانی را آباد می‌کنیم
اما فراموش می‌کنیم
ما در این خانه مستأجریم.
صاحبخانه جای دیگریست.
امیر المومنین علی (ع) تعجب کرده.
از ما.
از من و تو.
از این همه غفلت.
از این همه دویدن بی‌مقصد.
از این همه ساختن روی شن‌های روان.
و من…
من از خودم تعجب می‌کنم.
که می‌دانم می‌روم
اما باز هم برای نماندن می‌دوم.
خدایا…
خانه‌ی باقی ما را آباد کن.
به نور خودت.
به رحمت خودت.
به نگاه خودت.
و نگذار فریب این خانه‌ی فانی را بخوریم.
که هر چه هست، می‌گذرد.
و هر چه تو هستی، می‌ماند.
فرم در حال بارگذاری ...
