الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ,

خداست, آخرین پناه جان های محزون..

_حمد۲🌱

.

از تو گفتن سخت است.

از تو که همه چیز را گفته‌ای.

از تو که اولی و آخری.

از تو که ظاهری و باطنی.

 

اما باید گفت.

باید شکر کرد.

باید بنده بود.

 

حمد…

یعنی همین که نفس می‌کشم، برای توست.

یعنی همین که می‌بینم، از توست.

یعنی همین که دلم می‌تپد، به خواست توست.

 

حمد یعنی اعتراف.

اعتراف به اینکه هیچ‌کس جز تو نیست.

اعتراف به اینکه هر چه هست، از توست.

اعتراف به اینکه من هیچم و تو همه‌چیز.

 

رَبِّ الْعَالَمِينَ…

پروردگار همه عالم.

نه فقط عالم من.

نه فقط عالم آدم‌ها.

نه فقط این دنیای کوچک.

 

همه عالم.

آنچه می‌بینیم و آنچه نمی‌بینیم.

آنچه می‌دانیم و آنچه نمی‌دانیم.

آنچه فکرش را می‌کنیم و آنچه هیچ‌وقت به ذهنمان نمی‌رسد.

 

همه‌اش مال توست.

همه‌اش تحت اراده توست.

همه‌اش محتاج توست.

 

بعضی وقت‌ها آدم همین جمله را که می‌گوید،

دلش باز می‌شود.

انگار تمام سنگینی‌ها می‌ریزد.

انگار تمام غصه‌ها سبک می‌شود.

انگار تمام نگرانی‌ها بی‌معنی می‌شود.

 

چون یادت می‌آید یک نفر هست.

یک نفر که همه عالم دست اوست.

یک نفر که همه چیز پیش او معنا دارد.

یک نفر که همه حرف‌ها پیش او شنیده می‌شود.

 

پس باز هم بگو.

هر روز. هر شب. هر لحظه.

در نماز، در دعا، در خلوت، در جمع.

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

تا یادت بماند.

تا بمانی.

تا برسی.

 

خدایا…

تو را شکر به خاطر همه چیز.

به خاطر هستی، به خاطر زندگی، به خاطر این لحظه، به خاطر نفس بعدی.

که اگر تو نبودی، هیچ نبود.